دویدن ودویدن ودویدن

رسیدن ورسیدن ورسیدن

تاپای جان دویدن

درامتدادحاشیه ها

کنارخط لحظه ها

نقطه ی پایان زمان

نوشتن

وسرودن

تاانتها

تالحظه ها

تاواژه ها

اینجاکنارپرچین زمینه ها

زمان ها

نشواسیر دست این وآن

بایدرهاشوی

گوهرپربهاشوی

حتی رهایی چاره نیست

اماقلم که بی اراده نیست

قلم عین ابهت است

 اوکه تمام حجت است...

رهی  ۳۰/۱۰/۸۷

رهی ۲۱/۰۸/۱۳۸۷

۲۳:۴۷

چیزی توی وبم ننوشته ام ،شرمنده اش شدم و گفتم یه چیزی

بنویسم شاید بتونم از خجالتش در بیام...

ولی میدونم که منو می بخشه...

حتما منو می بخشه...

راستی با شماهام دوستای گلم شما وقتی حرف کم بیارین

چکار میکنین؟؟؟

پس وای برمن گر...

باتشکر رهی...
 

امشب اگر یاری کنی،

ای دیده،توفان میکنم

آتش به دل می افکنم،

دریا به دامان میکنم

می جویمت،می جویمت،

با آنکه پیدا نیستی

می خواهمت،می خواهمت،

هرچندپنهان میکنم

زندان صبرآموزرا

درمی گشایم ناگهان

پرهیز طاقت سوز را

یکسر به زندان میکنم

یاعقل تقوا پیشه را

ازعشق می دوزم کفن

یاشاهد اندیشه را

ازعقل عریان میکنم

بازآکه فرمان می برم،

ناز توبا جان می خرم

آنراکه می خواهی زمن،

آن میکنم،آن میکنم.

(بزرگ بانوی شعر ما

سیمین بهبهانی)

جاری شدن شن های روان

دررگ های پیداونهان

پیوندشن وخون

این آخرین شعری بود

که سرودی

این آخرین زخمه های بود

که برگیتار زندگی نواختی

وه!که چه غمگین

وه!که چه سنگین

وه!که چه زیبا

آن را

توسرودی!

وآنگاه سکوت

وآنگاه گسستن غل وزنجیر

زدست وپای تو

وعروج

وغروب

تا طلوعی دیگر

درآن ماورایی دیگر...

یکم تیرماه۱۳۸۷

یازدهمین سالگرد عروج رامی

تقدیم به روح بزرگ آن بزرگ

رهی...

چه بدوچه خوب امکه          رفتم وغروب امکه

هرچه گفتنی مسته           شروندجنوب امکه

اول تیرماه هرسال یادآورخاطره تلخ ازدست دادن باارزش ترین گوهر

گرانبهای شعروترانه فولکوریک ایران زمین ازخطه ی دریا  و شرجی

(بندرعباس)است.

اوکسی نیست جزابراهیم منصفی(رامی)هنرمندی که افسوس وصد

افسوس که قدرش رانشناختیم و بقول خودش:

افسوس که قدرم ندونست         تیراتزه توبال و پرم

به راستی که پروبال ابرام راشکستیم وگرنه او ازاینکه بود بیشترو

بیشتراوج میگرفت:

وه!

چه پروازناتمامی

               درسرم

                     بال میزد!

ولی همیشه یادمان باشدکه :

هرچندکه اورفته ولی دیرنیست برای بهتر شناختن وشناساندن او...

همان موقع که دردودل پیوند میشه

همان موقع که نیشتر واردقلب میشه

همان موقع که قطره قطره

اشکم سرد میشه

دلم لرزیده

اما بغضم سنگ میشه

تویاری کن

 تویاری کن

بیا باهم بگرییم

بیا اون شانه هایی باش

که دایم تکیه گاهند

بذار دستات ورو دستم

که اون هم

مثل این دل ندارد چاره ای

جز

پناه آوردن به اندوه شب وباهم گریستن...

شنبه ۰۴/۰۳/۱۳۸۷

ساعت:۱۵/۰۵

                 عادتی ساخته ام به تنهایی خویش

درلحظاتی که کش می آید

ودقایقی که غول زمان رامهار می زند به ساعت ها

به تواندیشیدم وتورا خواستم

درمیان جنگل بادگیرها،که بادراپذیرا شده بودند

چونان که حرف های نگفته مرا

گوش هایت

وبرآسمان فیروزه گون شهرنظرکردم

از فرازمناره های بلندوچابک

وگنبدهای تنبل وخمیده وکوژ،

                                  تورا خواستم...